III Korpus Polski (III KP) – wyższy związek taktyczny Polskich Sił Zbrojnych w czasie II wojny światowej.
Historia III Korpusu Polskiego We wrześniu 1942 roku przystępując do organizacji Armii Polskiej na Wschodzie zakładano, że w jej skład wejdą dwa korpusy – II i III (I Korpus pozostawał w Szkocji). Z planów tych zrezygnowano dopiero w 1945 roku.
25 listopada 1943 roku Naczelny Wódz, generał broni Kazimierz Sosnkowski wydał „Wytyczne organizacyjne dla Armii Polskiej na Wschodzie”. Zgodnie z wytycznymi Armia Polska na Wschodzie została podzielona na trzy rzuty. Rzut pierwszy tworzył II Korpus Polski wraz z Wysuniętą Bazą Armii Polskiej na Wschodzie. Rzut drugi tworzył sztab armii i jednostki, które nie weszły w skład II KP. Trzeci rzut stanowiły jednostki terytorialne armii pozostające na terenie Palestyny, Syrii, Iranu i Iraku.
Na podstawie rozkazu Naczelnego Wodza L.dz.952/Tjn./Org./44 z 3 i 24 lipca 1944 Dowództwo APW przemianowano na dowództwo III Korpusu z dniem 18 sierpnia 1944. Obejmował on II i III rzut APW. Jednostkami III rzutu terytorialnego kierowało Dowództwo Jednostek Terytorialnych Środkowy Wschód.