Wyrażał panslawizm i antygermanizm.
Za życia otaczała Micińskiego legenda „poety maga”, „czciciela tajemnic”. Twórca został sportretowany w sposób prześmiewczy w Wyzwoleniu Stanisława Wyspiańskiego (Samotnik, Maska V). Micińskiego sportretował też Stanisław Ignacy Witkiewicz w powieści 622 upadki Bunga, czyli Demoniczna kobieta (Mag Childeryk), a także zadedykował mu swoją powieść Nienasycenie.
Jego ostatnim znanym utworem prozatorskim jest nieopublikowana nowela o wymowie antybolszewickiej pt. Król Duch z grudnia 1917, przedstawiająca oblężenie polskiego dworu przez zrewolucjonizowanych chłopów.
Dzieła Do jego najbardziej znanych utworów należą: Łazarze (1896) – poemat Nauczycielka (1896) – opowiadanie W mroku gwiazd (1902) – tomik poezji Kniaź Patiomkin (1906) – dramat Do źródeł duszy polskiej (1906) – tekst publicystyczny W mrokach złotego pałacu, czyli Bazylissa Teofanu (1909) – dramat Nietota. Księga tajemna Tatr (1910) – powieść Walka o Chrystusa (1911) – tekst publicystyczny Dęby czarnobylskie (1911) – tom opowiadań Xiądz Faust (1913) – powieść Mené-Mené-Thekel-Upharisim!… Quasi una phantasia (1914) – powieść Wita.