Tadeusz Miciński (ur. 9 listopada 1873 w Łodzi, zm. w lutym 1918 pod Czerykowem) – polski pisarz, poeta i prozaik okresu Młodej Polski. Autor mistycznych powieści, poematów prozą i wierszy kontemplacyjnych. Jeden z czołowych pisarzy polskiego ekspresjonizmu, prekursor surrealizmu. Był przyjacielem Witkacego, Stanisława Przybyszewskiego i Karola Szymanowskiego i członkiem Warszawskiego Towarzystwa Teozoficznego.
Życiorys Syn Rudolfa i Wandy z domu Pruskiej. Uczył się w V Gimnazjum w Warszawie. Maturę zdał w Białej Cerkwi w 1892.
Studiował historię i filozofię na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego od 1893 do 15 października 1895. Na studiach zainteresował się okultyzmem, satanizmem i księgami wiedzy tajemnej. Później studiował na Uniwersytet w Lipsku.
W latach 1910–1913 mieszkał w dzielnicy Hellerau w Dreźnie, gdzie zetknął się z tamtejszą awangardą teatralną. Uczestniczył w zjeździe w Zakopanem w sierpniu 1912, na którym powołano Polski Skarb Wojskowy. W 1913 był korespondentem z jednej z wojen bałkańskich.