Antoni Lange (ur. 28 kwietnia 1862 w Warszawie, zm. 17 marca 1929 tamże) – polski poeta, tłumacz, filozof-mistyk, poliglota, krytyk literacki, dramatopisarz, powieściopisarz i lewicowy publicysta pochodzenia żydowskiego, zaliczany do pierwszego pokolenia poetów Młodej PolskiKlasyczny podział na dwa pokolenia Młodej Polski, stosowany np. w: J. Tomkowski, Młoda Polska. Pokolenie pierwsze – urodzone w latach 60. XIX wieku, min: Jan Kasprowicz, Zenon Przesmycki, Stefan Żeromski czy Stanisław Przybyszewski.
Przez pewien czas redaktor warszawskiego „Życia”. Był pierwszym w Polsce tłumaczem poezji Edgara Allana Poego oraz Charles’a Baudelaire’a (wraz z Zofią Trzeszczkowską).
Początkowo autor liryki patriotycznej osadzonej w duchu pozytywizmu (Pogrobowcom). Później przedstawiciel dekadentyzmu i parnasizmu w Polsce (Rozmyślania), prekursor literatury fantastycznonaukowej (W czwartym wymiarze, Miranda) a także XX-wiecznego kolażuA. Wydrycka, Między tekstami. Dramaty Antoniego Langego, w: Literatura Młodej Polski. oraz imagizmuJ. Poradecki, Wstęp, w: A. Lange, Rozmyślania i inne wiersze, s. 24.. Propagator kultury Dalekiego i Bliskiego Wschodu, jeden z pierwszych w Polsce spirytystówA. Lange, Przedmowa do wydania drugiego, w: W czwartym wymiarze, s. 6., badacz polskiego romantyzmu, znawca literatury francuskiej.