po wejściu w życie tzw. reformy jędrzejewiczowskiej szkoła miała charakter koedukacyjny, a wydział liceum ogólnokształcącego był prowadzony w typie humanistycznym. Pod koniec lat 30. szkoła funkcjonowała pod adresem ulicy Władysława Jagiełły 2.
Podczas okupacji niemieckiej nauka oficjalnie nie była kontynuowana, jednak profesorowie podjęli próbę nauczania w tajnych kompletach prowadzonych przez Władysława Gawrona, Andrzeja Głowackiego, Helenę Kasprzyckównę, Tadeusza Ślósarza, Seweryna Udzielę i Józefa Wątorka.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę, dyrektor Seweryn Udziela i grono pedagogiczne starało się o jak najszybsze rozpoczęcie jawnego nauczania. Główny budynek szkoły był zajęty przez szpital wojskowy wojska radzieckiego, więc nauka z konieczności była prowadzona w dawnym budynku Bursy. Naukę utrudniał brak sprzętu oraz niewielka ilość sal lekcyjnych, jednak nauczanie odbywało się systematycznie, nadrabiano braki spowodowane okupacją realizując przyspieszone programy i już w 1946 roku przeprowadzono pierwszą maturę.
W 1948 r. przyjęto nową nazwę „szkoła ogólnokształcąca stopnia licealnego”.