W lipcu 1920 ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Warszawie, przydzielony jako dowódca plutonu 67 Pułku Piechoty 17 Dywizji Piechoty. Uczestniczył w walkach nad Niemnem, w lipcu ranny, do listopada 1920 w szpitalu w Warszawie, następnie w Grudziądzu. 9 listopada zwolniony ze służby czynnej, awansowany na stopień podporucznika. 28 października 1924 obronił dyplom magistra prawa na Uniwersytecie Warszawskim. Podjął pracę w Banku Ziemiańskim w Warszawie, od 1932 jako prokurent w Banku Zachodnim.
W kampanii wrześniowej zmobilizowany, przydzielony do Wojewódzkiej Komendy Policji Państwowej w Krakowie. Ewakuowany przez Ropczyce, Przeworsk, Jarosław, Lwów, Tarnopol, Buczacz. 18 września przekroczył granicę z Rumunią, internowany. Od listopada 1939 we Francji, w obozie (koło Marsylii), następnie Châteaubriant oraz Sables d’Or. Wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie, od maja 1940 przydzielony jako adiutant dowódcy 3 batalionu 9 Pułku Piechoty.
Po upadku Francji ewakuowany, od 22 czerwca 1940 w Wielkiej Brytanii, w obozie . Przydzielony do 4 Brygady Kadrowej Strzelców, później przekształconej w 1 Samodzielną Brygadę Spadochronową.