W 1815 ożenił się z Urszulą Michaliną Tokarską, córką Mateusza Tokarskiego – nadwornego malarza króla Stanisława Augusta Poniatowskiego. W 1816 wydał "Chirurgię obozową" – pierwszą tego typu publikację dla lekarzy w języku polskim.
15 września 1819 obronił pracę i uzyskał stopień doktora medycyny na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. 17 października 1819 został członkiem Orderu Św. Stanisława IV klasy.
1 listopada 1819 został przeniesiony w stopniu sztabs-lekarza do 1 Pułku Strzelców Konnych w Sieradzu gdzie pozostał aż do zwolnienia z wojska 27 maja 1822. Wrócił do Warszawy i 27 sierpnia tego roku został mianowany przez Komisję Rządową Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego profesorem tymczasowym Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Rozpoczął wykładać dla lekarzy "niższych" (licencjatów).
2 października 1823 został mianowany asystentem chirurgicznym prof. Franciszka Dybka. Pod koniec 1825 objął po prof. Wincentym Szczuckim Katedrę Materii Lekarskiej, Toksykologii i Formularza, gdzie prowadził wykłady dla lekarzy "wyższych". Profesorem stałym został mianowany 13 maja 1826. Zaczął wykładać i kierować zastępczo za schorowanego prof. Jana Freyera Kliniką Chorób Wewnętrznych.