Pochodzenie nazwy Nazwa tunguz pochodzi od tatarskiego słowa „świnia”, oznaczającego też jedzącego wieprzowinę. Tatarzy wyznający islam nazywali tak plemiona innych religii. Europejczycy mianem Tunguzów określali Ewenków – najliczniejszą spośród tej grupy językowej narodowość, a następnie także inne, pokrewne im językowo i kulturowo ludy. Ta niejednoznaczność spowodowała, iż z czasem Ewenków zaczęto określać nazwą opartą na stosowanej w ich własnym języku, a słowo Tunguzi stosowano na określenie grupy ludów.
Lista ludów tunguskich Ewenkowie (dawniej Tunguzi; ok. 68 tys.) Eweni (dawniej Lamuci; ok. 19 tys.) Nanajowie (dawniej Goldowie; ok. 17 tys.) Negidalowie (ok. 0,6 tys.) Orocy (ok. 8,2 tys.) Oroczanie (ok. 0,7 tys.) Orokowie (ok. 0,3 tys.) Udehejczycy (ok. 1,6 tys.) Ulczowie (ok. 2,9 tys.)
Pozostałe ludy, określane mianem tunguskich w nauce anglosaskiej: Dżurdżeni (nie występują) – dali początek narodowi Mandżurów Mandżurowie (7–10 mln) – niemal całkowicie zasymilowani przez Chińczyków, odrębność kulturową zachowało kilkanaście tysięcy, zaś językową – poniżej tysiąca Xibe (Sibe, Sibo; ok. 190 tys.)
Przypisy