Pál Kadosa (ur. 6 września 1903 w Levicach, zm. 30 marca 1983 w Budapeszcie) – węgierski kompozytor i pianista.
Życiorys W latach 1921–1927 studiował w Akademii Muzycznej w Budapeszcie u Zoltána Székelya (fortepian) i Zoltána Kodálya (kompozycja). Uczył gry na fortepianie w szkole muzycznej Fodora (1927–1943) i w szkole muzycznej im. Goldmarka (1943–1944). W 1945 roku został wykładowcą Akademii Muzycznej w Budapeszcie, gdzie od 1948 roku kierował katedrą fortepianu. Dwukrotnie otrzymał nagrodę im. Kossutha (1950, 1975) oraz nagrodę im. Erkela (1955, 1962). Odznaczony został przez rząd węgierskim tytułem honorowym zasłużonego artysty (érdemes művész) w 1953 roku i wybitnego artysty (kiváló művész) w 1963 roku. Był członkiem honorowym Royal Academy of Music w Londynie (1967) i członkiem korespondentem Akademie der Künste w Berlinie (1970).
Był propagatorem nowej muzyki, w 1928 roku założył grupę Modern Magyar Muzsikusok, przekształconą później w węgierską sekcję Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej. W latach 1945–1949 pełnił funkcję przewodniczącego węgierskiej rady sztuki, od 1953 roku kierował stowarzyszeniem ochrony praw autorskich Artisjus. Zasłynął jako interpretator utworów fortepianowych Béli Bartóka. Był członkiem jury VII Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im.