W 1995 roku dzięki dzikiej karcie debiutował w męskim Wielkim Szlemie w Australian Open, ale start zakończył na 1 rundzie. Lepiej powiodło mu się kilka miesięcy później na French Open w Paryżu, gdzie przeszedł eliminacje, a w turnieju głównym pokonał Richarda Krajicka, by odpaść w 3 rundzie z Junusem al-Ajnawim. Latem 1995 roku wygrał pierwszy turniej o randze ATP Challenger Tour, w Lillehammer, a w grudniu tegoż roku kolejny, w Perth. W kolejnych latach grał głównie w imprezach ATP Challenger Tour, a w 1997 roku stracił znaczną część sezonu z powodu kontuzji.
Na początku sezonu 1998, podczas Australian Open osiągnął 3 rundę, w której odpadł z Marcelo Ríosem, a w kwietniu tegoż roku odniósł pierwsze turniejowe zwycięstwo z cyklu ATP World Tour, w Coral Springs. W decydującym meczu pokonał Davide Sanguinettiego. Do 3 rundy doszedł także na French Open, gdzie odpadł z Carlosem Moyą.
W 1999 roku awansował w Australian Open do 4 rundy. Osiągnął także półfinał w Dubaju, pokonując wicelidera rankingu Àlexa Corretję oraz Gustavo Kuertena i Petra Kordę, by odpaść z Nicolasem Kieferem.