Kawaleria austro-węgierska nie tworzyła samodzielnych korpusów, była szkolona dość tradycyjnie, głównie do walk konnych, szarż i ataków, które wobec wzrostu siły ogniowej piechoty i artylerii narażały ją na wysokie straty.
Artyleria Artyleria austro-węgierska była w większości rozdzielona pomiędzy dywizje piechoty i kawalerii oraz poszczególne korpusy. Dowództwa armii i naczelne dowództwo posiadały skromny tylko odwód artylerii ciężkiej dla wzmocnienia działań wojsk na wybranych kierunkach. Były to najcięższe moździerze 305 mm i 240 mm oraz pewna liczba 150 mm haubic i 120 mm armat, określanych jako artyleria forteczna i oblężnicza.
W sierpniu 1914 Austro-Węgry zmobilizowały następujące jednostki artylerii: 299 baterii armat (1734 działa) 70 baterii haubic polowych (430 dział) 52 baterie armat górskich (208 dział) 22 baterie haubic górskich (88 dział) 28 baterii ciężkich haubic (112 dział) 12 baterii improwizowanych (48 dział) Razem stanowiło to 2620 dział w 483 bateriach.
Artyleria forteczna (tylko baterie ruchome): 12 baterii 305 mm