Kerekowie, Kerecy (własna nazwa: аӈӄалҕакку „ludzie nadmorscy”, каракыкку – od czuk. кэрэкит) – wymierający, autochtoniczny etnos paleoazjatycki ze wschodniej Syberii (Rosja).
Populacja Populacja liczy 4 osoby (rosyjski spis powszechny z 2010 r.); zamieszkują wybrzeże Morza Beringa, w Czukockim Okręgu Autonomicznym.
Kerekowie zawsze byli dość nieliczni (w 1959 liczyli ok. 100 osób), ulegli asymilacji ze strony znacznie liczniejszych Czukczów. W książce O ziemi starożytnych Kereków Vladilen Leontyev pisze o wojnach plemiennych, ostrym spadku fauny morskiej pod koniec XIX wieku i wybuchu epidemii ospy jako głównych przyczynach zniknięcia narodowości.
Religia Tradycyjne wierzenia Kereków charakteryzują się kultami przodków i zwierząt, przejawiającymi się w rytuałach pamięci i dziękczynienia. W świątyniach Kereków jako totem stał „słup ochronny” i czaszki morsa ułożone w półkole. Duchom przodków, Kerecy mieli w zwyczaju przynosić kawałki jedzenia. Składali dziękczynne ofiary duchom zwierząt. Szaman w rytualnych szatach z tamburynem w dłoniach wypowiadał niezbędne zaklęcia, które miały przekonywać duchy do bycia łaskawymi. W tym systemie wierzeń wszystko dookoła jest żywe, ma duszę i jest ze sobą nierozerwalnie związane.