Armator – osoba fizyczna lub prawna eksploatująca statek wodny, własny lub wynajęty, we własnym imieniu. Zatrudnia kapitana i załogę oraz ponosi odpowiedzialność cywilną za zobowiązania wynikające z eksploatacji statku.
Etymologia Wyraz armator pochodzi od francuskiego armateur, wywodzącego się z włoskiego armatore oznaczające „zbroiciel”, któe wywodzi się od łacińskiego armare, znaczącego zbroić, uzbrajać. W języku polskim słowo to jest poświadczone od 1746 roku, kiedy pojawiło się na łamach Kuryera Polskiego.
Prawo Rzeczypospolitej Polskiej Żegluga morska Zgodnie z art. 7 Kodeksu morskiego z 18 września 2001 roku armatorem jest ten, kto we własnym imieniu uprawia żeglugę statkiem morskim własnym lub cudzym. Definicja odsyła pośrednio do art. 336 Kodeksu cywilnego, dotyczącego posiadania samoistnego i zależnego, i obejmuje nie tylko właściciela statku, lecz każdą osobę faktycznie władającą statkiem na innej podstawie prawnej, przykładowo czarteru lub dzierżawy, jeżeli prowadzi nim żeglugę we własnym imieniu i na własne ryzyko.