Obszar występowania i kontekst kulturowy Zabytki kultury występują na Lubelszczyźnie i na Ukrainie w zasięgu lessów i ich bezpośrednim sąsiedztwie. Obszar ten rozciąga się od Horynia na wschodzie, dorzecza Nidzicy na zachodzie, środkowego dorzecza Bugu na północy po rejon Iwano-Frankiwska na południu. Najlepiej poznanymi stanowiskami ze śladami kultury lubelsko-wołyńskiej są: Bronocice, Chodlik (pow. puławski), Jaszczów (pow. lubelski), Kamień (pow. opolski), Nowy Dwór (pow. hrubieszowski, ob. na terenie Ukrainy), Siennica Różana (pow. krasnostawski), Stepankowice (pow. hrubieszowski), Strzyżów (pow. hrubieszowski), Zawisznia (pow. hrubieszowski), Złota (pow. sandomierski) oraz na Wołyniu: Archutów, Kołokolin, Łuck, Siedmiorki i Walentynów.
Typowe wytwory kulturowe Podstawową cechą, na podstawie której wyodrębniono kulturę lubelsko-wołyńską, jest charakterystyczna ceramika. Są to amfory gruszkowate z dwoma małymi imadłami przy krawędzi wylewu, naczynia w kształcie donicy z krawędziami lekko zagiętymi do wewnątrz i czasami uformowanymi w cztery niewysokie rogi oraz czarki kuliste z wyraźnie wyodrębnioną szyją i spłaszczonym dnem. Wykończenie powierzchni jest różne, często powierzchnia jest dobrze wygładzona, ale zdarza się celowe chropowacenie przy użyciu miotełki.