Twórczość poetycka Lenartowicza, w początkowym okresie niezwykle popularna, była jednak sztuką prostą, ludową i szybko popadła w zapomnienie, kiedy gusty czytelników zaczęły się zmieniać. Norwid określił go krótkim epitetem „Dant na fujarce”. Znacznie później Juliusz Kleiner powiedział o Lenartowiczu, iż „rosnąca ambicja literacka wiodła go nieraz do tematów i do form przerastających poziom jego talentu”. Julian Krzyżanowski pisał o nim jako o „liryku z łaski bożej”, dodając zresztą: „Brak głębszej kultury intelektualnej sprawił, iż Lenartowicz, prymitywizmem czarujący swych pierwszych czytelników, sztukę prymitywną uprawiał przez lat pięćdziesiąt, i na tym właśnie polega jego tragedia”Julian Krzyżanowski: Dzieje literatury polskiej, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa 1979, s. 351–353..
Wybrane dzieła Polska ziemia (w obrazkach) (1848–1850) – tom poezji Mały światek (1851) – poemat Lirenka (1855) – tom poezji Gladiatorowie (1857) – poemat Nowa lirenka (1859) – tom poezji Bitwa racławicka (1859) – poemat Echa Nadwiślańskie (1872) – poezje Wanda (1876) – poemat
Upamiętnienie Tablica pamiątkowa na budynku przy ul.