Trasowanie Trasowanie definiowany przez 802.11s oparty jest na 2 protokołach: Domyślny – HWMP (ang. Hybrid Wireless Mesh Protocol) – łączy dynamiczny sposób trasowania „on-demand” i metodę „pro-actve tree”. Pierwsza oparta jest na RM-AODV (ang. Radio Metric Ad-hoc On Demand Distance Vector, ). Polega na wyszukiwaniu drogi poprzez rozesłanie pakietów „Route Request” do okolicznych elementów sieci z prośbą, aby urządzenie docelowe ustanowiło połączenie (gdyż będzie znało najkrótszą drogę do źródła). Zestawiona droga połączenia jest utrzymywana przez uczestniczące elementy, aż nastąpi koniec połączenia lub nadejdzie sygnał błędu „Route Error” sygnalizujący uszkodzenie i konieczność ustanowienia nowego połączenia. Zaletą takiego trasowania jest brak konieczności pamiętania dużej liczby gotowych wzorców ścieżek połączeń i nieczułość na zmiany w strukturze sieci. Metoda „pro-active tree” jest oparta na zasadzie struktury drzewa. Struktura taka jest budowana z uwzględnieniem kosztu dotarcia do korzenia. W pamięci też pozostaje wytyczona ścieżka zastępcza na wypadek utraty połączenia „najtańszą trasą”. Pozwala to uniknąć ponownego budowania drzewa.