Brama Toruńska znajdowała się w pobliżu przeprawy przez Wartę przy dzisiejszej ulicy Starowarszawskiej, a druga, Kaliska wraz z niewielkim fragmentem przylegającego muru znajdowała się na wysokości zabudowań kolskiego klasztoru.
XV wiek Z 1404 roku pochodzi najwcześniejsza wzmianka o istnieniu w Kole rady miejskiej. Władze miasta zmieniały się co roku w dzień świętego Marcina.
W 1405 roku zakończono budowę, a w 1409 roku poświęcono kościół farny pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego oraz Świętej Doroty i Świętej Katarzyny. Najwcześniejsza wzmianka źródłowa o istnieniu w Kole parafii pochodzi z 12 listopada 1414 roku. 20 czerwca 1419 roku arcybiskup gnieźnieński Mikołaj Trąba erygował i ufundował kościółek Świętego Ducha oraz szpital obok niego, znajdujący się nad Wartą, przy wylocie drogi w kierunku Torunia.
W 1430 roku mieszczanie toczyli spór z wójtem kolskim Andrzejem, mieszczanie dążyli bowiem do zwiększenia swojego wpływu na sytuację w mieście. Z 1432 roku pochodzi najstarsza wzmianka o kolskich Żydach, kiedy to Lochman, Żyd kolski procesował się z Janem, synem Mrokoty z Janiszewa. W tym samym roku w Kole utworzono wspólny cech, do którego należeli kowale, blacharze, ślusarze, nożownicy, pasamonicy, rymarze i kuśnierze.
W dniach 24–26 czerwca 1433 roku na kolskich błoniach miała miejsce koncentracja wojsk polskich podczas wojny polsko-krzyżackiej.