Nie ma także pewności, czy w Judzie i Izraelu pod imieniem Aszery czczono zawsze jedną boginię, czy więcej lokalnych bóstw żeńskich.
Większość biblijnych wzmianek o Aszerze pochodzi z tradycji deuteronomicznej. Praktycznie wszystkie są nacechowane wrogością (np. Pwt 16,21). Autorzy tej tradycji zwykle oceniają postępowanie królów Izraela i Judy według wierności wobec JHWH i stosunku do innych bóstw, w tym do Aszery. Stosunek ten miał być różny, np. Manasses miał ustawić słup Aszery w świątyni jerozolimskiej i m.in. przez to został uznany za władcę, który czynił „to co złe w oczach Pana”. Z kolei Ezechiasz usunął wyżyny (miejsca kultowe) i połamał słupy kultowe Aszery; został zaliczony w poczet dobrych i sprawiedliwych władców. Reformę religijną skierowaną przeciw kultowi bóstw poza Jahwe przeprowadził także król Judy Jozjasz. Według części biblistów, to na czasy jego panowania można datować tradycję deuteronomistyczną, co wyjaśniałoby jej wrogi stosunek do Aszery i innych bóstw.
Aszira w Arabii Stela odkryta w 1883 przez Charlesa Hubera w oazie Tema (dziś Tajma), w Arabii, powstała prawdopodobnie w czasie panowania Nabonida (549 p.n.e.), nosi aramejską inskrypcję „Ṣalm od Maḥram, Szingala i Asziry, bogów Temy”.