W 1925 obronił doktorat na Uniwersytecie Warszawskim na podstawie rozprawy poświęconej Staszicowi (Stanisław Staszic, jego życie i ideologia w dobie Polski Niepodległej 1755–1795) i podjął współpracę z uczelnią (pozostając nadal do wybuchu II wojny światowej profesorem gimnazjum). Był kolejno starszym asystentem Seminarium Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1925–1932) i docentem w Katedrze Historii Kultury (1932–1930, od 1934 pod nazwą Katedra Socjologii i Historii Kultury). Kilkakrotnie wyjeżdżał do Francji, Niemiec i Szwajcarii, by prowadzić badania naukowe.

11 listopada 1937 został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi za zasługi na polu pracy naukowej..

W czasie okupacji niemieckiej przez pewien czas próbował odseparować się od świata, później współpracował z Armią Krajową. Po powstaniu warszawskim znalazł się w Gorzkowicach k. Piotrkowa Trybunalskiego, gdzie przebywał do 1945. Powrócił następnie do pracy na Uniwersytecie Warszawskim, od 1946 jako docent w Katedrze Historii Kultury i Prądów Umysłowych Czasów Nowożytnych. Od 1936 był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego.