Zabezpieczenie granic wojskami liniowymi trwało do listopada 1945 tj. do czasu zorganizowania Wojsk Ochrony Pogranicza. Do tej chwili struktura wewnętrzna dywizji stanowiła podstawę w organizowaniu służby granicznej. Dywizja ochraniała odcinek granicy długości ok. 120–160 km, pułk 40–70 km, batalion 12–25 km, kompania 8–15 km.
Wojska Ochrony Pogranicza w latach 1945–1948 prawo|250px prawo|250px Ochronę granicy przez jednostki liniowe traktowano jako stan przejściowy. Utworzenie stałej, wyspecjalizowanej formacji zajmującej się ochroną granic państwowych poprzedziły dyskusje i konsultacje międzyresortowe na temat modelu organizacyjnego, jaki ma przyjąć owa formacja, jak i ministerstwa, któremu byłaby podporządkowana. Pod rozwagę brano trzy różne koncepcje: utworzenie formacji wzorowanej na przedwojennej Straży Granicznej, będącej na etacie Ministerstwa Skarbu, a operacyjnie podległej Ministerstwu Bezpieczeństwa Publicznego lub Ministerstwu Administracji Publicznej; utworzenie w ramach Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego formacji granicznej zbliżonej do istniejącego już Korpusu Bezpieczeństwa Wewnętrznego (KBW);