Obrót drobnicą obejmował kosze, worki, sznury, noże, wagi i młoty, a nadto kamienie szlachetne, szkło i kosmetyki. W mieście pracowali rzemieślnicy produkujący łuki i wyroby metalowe. Miejscowa stocznia dostarczała statki dla potrzeb własnych, a także na eksport, np. dla Byblos. Wielkie znaczenie miał handel niewolnikami.
Ostatni królowie Ugarit Ammisztamru I (ok. 1380 p.n.e.) Nikmaddu II (ok. 1350–1315 p.n.e.) Archalbu (ok. 1315–1313 p.n.e.) Nikmepa (ok. 1313–1260 p.n.e.) Ammisztamru II (ok. 1260–1235 p.n.e.) Ibiranu (ok. 1235–1225 p.n.e.) Nikmaddu III (ok. 1225–1215 p.n.e.) Ammurapi (ok. 1200 p.n.e.)
Literatura ugarycka W Ugarit odnaleziono przeszło 20 tys. tabliczek z tekstami sumeryjskimi, egipskimi, akadyjskimi, huryckimi, hetyckimi i ugaryckimi. Obszerne archiwa ugaryckie miały ogromne znaczenie dla badania sieci powiązań międzypaństwowych na starożytnym Bliskim Wschodzie, praktyk dyplomatycznych, geografii Kanaanu czy ówczesnych religii Syropalestyny. Wpływ literatury ugaryckiej z przełomów II i I tysiąclecia oraz pierwszej połowy I tysiąclecia widoczny jest w biblijnej literaturze hebrajskiejMarcin Majewski, Ugarit – historia, religia, literatura, język na tle Biblii Starego Testamentu, Kraków 2010, s.