W późniejszych latach organizacja przedstawiała się następująco: Departament I (Machlekat Hahaka) – produkcja Departament II (Haman) – korpus wywiadowczy Departament III – stosunki zagraniczne, bezpieczeństwo polowe Departament IV – cenzura wojskowa Oddział Regionalny Biuro Zachodnie ds. Egiptu, Sudanu i Libii Wschodnie ds. Iraku, Syrii, Libanu Południowe ds. Jordanii, Półwyspu Arabskiego Oddział Funkcjonalny – sprawy ekonomiczne na Bliskim Wschodzie Oddział Akt
Doświadczona kadra Wielu oficerów Amanu wywodziło się z OSS i SIS oraz służyło w SOE, operując na tyłach wroga w Afryce Północnej i innych rejonach objętych okupacją państw Osi.
Niepomyślne początki (skandale i afery) Początki Amanu nie były zbyt pomyślne. Trzech z czterech pierwszych szefów zostało zdymisjonowanych za skandale: Pierwszy szef Amanu, Isser Be’eri, zdymisjonowany został w 1949 r. po tym, jak doprowadził do skazania na śmierć Meira Toubianskiego, oficera oskarżonego o szpiegostwo na rzecz Wielkiej Brytanii. W 1955 r. ze stanowiska szefa Amanu musiał zrezygnować płk – powodem jego dymisji była nieudana akcja sabotażowa w Egipcie. Jego następca, generał Jehoszafat Harkabi, został zdymisjonowany w 1959 r.