Jan Zygmunt Hohenzollern (; ur. 8 listopada 1572 w Halle, zm. w Berlinie) – elektor brandenburski 1608–1620, regent księstwa pruskiego 1608–1618, książę pruski 1618–1620. Syn elektora brandenburskiego Joachima Fryderyka.
Życiorys 30 października 1594 ożenił się z księżniczką Anną Hohenzollern, córką Albrechta Fryderyka, księcia pruskiego. Doczekał się z nią ośmiorga dzieci: Jerzy Wilhelm (1595–1640), Anna Zofia Brandenburska (1598–1659), żona Fryderyka Ulryka, księcia Brunszwiku, Maria Eleonora Brandenburska (1599–1655), żona Gustawa Adolfa, króla Szwecji, Katarzyna Brandenburska (1602–1644), żona (1) Gábora Bethlena, hospodara Siedmiogrodu, (2) Franciszka Karola Sachsen-Lauenburg, Joachim Zygmunt (1603–1625), Agnieszka Brandenburska (1606–1607), Jan Fryderyk (1607–1608), Albrecht Krystian (ur. i zm. 1609).
Jan Zygmunt po śmierci ojca w 1608 został elektorem brandenburskim i opiekunem izolowanego ze względu na chorobę umysłową Albrechta Fryderyka. W 1611 udał się z Królewca przez Szczytno do Warszawy. Tam przyjęty został przez króla Zygmunta III w sprawie regencji pruskiej. 16 listopada 1611 przed kościołem św. Anny przy Krakowskim Przedmieściu w Warszawie złożył mu hołd lenny z Prus Książęcych.