Lata powojenne W kwietniu 1945 roku Gryf stał się spadkobiercą tradycji klubów dwudziestolecia międzywojennego. Równolegle istniały jednosekcyjne „Wejherowianka” i „Czytelnik”, jednak szybko zakończyły one swoją działalność.
Dziedzictwo, które otrzymał Miejski Międzyzakładowy Klub Sportowy „Gryf” (oficjalna nazwa od roku 1952) przejawiało się przede wszystkim w boksie. Spod jego skrzydeł wyszła cała generacja czołowych pięściarzy zarówno krajowych, jak i europejskich, a także olimpijskich. Mimo tych sukcesów znaczenie wejherowian malało za sprawą braku środków na rozwój. W 1952 także ukończono kompleks sportowy przy ulicy Wałowej, czego efektem był początek bytu kręglarstwa. Wejherowianie zdobyli w tej dziedzinie Drużynowe Mistrzostwo Polski Kobiet.
W latach siedemdziesiątych doszło do pierwszego potwierdzonego awansu drużyny seniorów sekcji piłkarskiej na III poziom rozgrywek, na którym Żółto-czarni rywalizowali przez następne 3 lata, po czym zespół spadł do niższej ligi. Dekadę później swoje pięć minut miał oddział koszykarski (który osiągnął poziom międzywojewódzki) i lekkoatletyczny. Mimo tego największą popularnością zaczynali się cieszyć piłkarze.