Dzięki znakomitej akustyce oratorium stało się jedną z głównych sal muzycznych Wrocławia. W XIX wieku koncertowali w niej Johannes Brahms, Ferenc Liszt, Niccolò Paganini, Anton Rubinstein, Klara Schumann i Henryk Wieniawski. W 1902 Hans Poelzig stworzył secesyjny prospekt organowy dla Oratorium (zniszczony w 1945). W czasie I wojny światowej oratorium było częścią lazaretu założonego w gmachu uniwersyteckim i dekoracje oraz malowidła uległy znacznym uszkodzeniom. Prace restauracyjne trwały do 1940. W trakcie oblężenia Wrocławia w 1945 oratorium zostało poważnie uszkodzone, zniszczeniu uległ m.in. strop sali. Odbudowa powojenna nie przywróciła dawnego wystroju i dopiero renowacja z przełomu XX i XXI wieku doprowadziła do odświeżenia i odtworzenia większości sztukaterii oraz części malowideł, a także przywrócenia koncertowej funkcji auli.
W oratorium znajdują się organy (pozytyw) Adama Honorato Caspariniego z 1718 r. (w większości oryginalne) dostęp 05.02.2016.
W 2013 zaczęto odtwarzać malowidła sali. Zadanie to finansuje Niemiecko-Polskie Towarzystwo