Od 1919 był sędzią wojskowym i organizatorem sądownictwa wojskowego. 26 marca 1921 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu pułkownika Korpusu Sądowego, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu pułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 17. lokatą w korpusie oficerów sądowych.
26 listopada 1925 roku Prezydent RP zwolnił go ze stanowiska sędziego Najwyższego Sądu Wojskowego, a minister spraw wojskowych mianował szefem Wydziału Wyznań Niekatolickich Ministerstwa Spraw Wojskowych.
Pod pseudonimem „J. Grabiec” ogłosił szereg prac publicystycznych i historycznych, z których najważniejsze to:thumb|Grobowiec rodzinny na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Dzieje narodu polskiego (1909), Rok 1863 (1912), Dzieje współczesne (2 t., 1919), Ostatni szlachcic (2 t., 1923), Czerwona Warszawa (1925). Był mężem Zofii z Żerańskich (1881–1974), z którą miał dwie córki.
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 213-1-27,28).
Ordery i odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (29 kwietnia 1925)M.P. z 1925 r. nr 102, poz. 438 „za zasługi na polu szerzenia oświaty w armii”.
Zobacz też Znani Dąbrowscy
Przypisy Ludwik Hass, Ambicje rachuby, rzeczywistość. Wolnomularstwo w Europie Środkowo-Wschodniej 1905-1928. Warszawa 1984, s.