W listopadzie Korpus decyzją Berlina został włączony w skład Waffen-SS. Była to jednak tylko formalne postanowienie, gdyż Serbowie nigdy nie nosili mundurów Waffen-SS i nie podlegali rozkazom tej formacji. Ich położenie było bardzo podobne do sytuacji XV Kozackiego Korpusu Kawalerii SS.
Po przybyciu na obszar Słowenii oddziały Korpusu skoncentrowały się w rejonie miejscowości Ilirska Bistrica i Postojna. D. Ljotić podjął rozmowy z komendantem słoweńskich sił antykomunistycznych gen. Leonem Rupnikiem i biskupem Lublany Gregorijem Rožmanem, które doprowadziły do nawiązania współpracy. W Ilirskiej Bistricy powstały dwa obozy szkoleniowe dla nowych ochotników do Korpusu, jeden dla oficerów i jeden dla szkolenia ideologicznego. Natomiast część 5 pułku, która przeszła z wojskami niemieckimi do Bośni, także wyruszyła do Słowenii. Kilkudziesięciu oficerów i żołnierzy ujęli jednak chorwaccy ustasze, którzy traktowali Serbów jak niebezpiecznych wrogów swojego państwa. Przewieźli ich do Zagrzebia i zastrzelili.