6 czerwca 1931 r. władze brytyjskie aresztowały Nguyễn Ái Quốca. Do ekstradycji jednak nie doszło. Rozgłoszona fałszywa wiadomość o jego śmierci odwróciła od niego uwagę władz francuskich i za cichym przyzwoleniem Brytyjczyków w styczniu 1933 r. udało mu się uciec do ChinBrocheux pisze, że na statek do Amoy (Xiamen) podrzucił go „osobisty tender wicegubernatora” ( ). Wiosną 1934 r. dotarł do ZSRR. Okres pobytu w Moskwie jest bardzo słabo udokumentowany, jeśli nie liczyć jego własnych wspomnień wydanych w 1963 roku. Wiadomo jednak, że nie ominęły go stalinowskie czystki i że w latach 1934–1938 był politycznie nieaktywnyQuinn-Judge pisze, że usunięto go z VII kongresu Kominternu, prowadzono przeciwko niemu jakieś śledztwo i grożono egzekucją (). Oficjalne biografie pomijają ten okres milczeniem lub ograniczają się do podania, że był obserwatorem na kongresie kominternu (). Pod koniec 1938 r. powrócił do Chin.

Okres II wojny światowej