Takie bytujące w tkankach DC nazywamy niedojrzałymi Niektóre substancje mogą zadziałać silnie pobudzająco na komórkę, w wyniku czego właściwości komórki dendrytycznej zmieniają się w sposób zasadniczy: Zanikają receptory dla chemokin obecnych w tkance, a pojawiają się receptory dla chemokin wytwarzanych w węźle chłonnym Zatrzymana zostaje ekspresja MHC klasy II - powoduje to, że sygnał niebezpieczeństwa będzie skojarzony z aktualnie występującymi w otoczeniu komórki dendrytycznej antygenami, a nie np. antygenami z węzła chłonnego. W przeciwnym wypadku komórka prezentowałaby wszystkie antygeny, na które się natknie, choć większość z nich nie ma nic wspólnego z patogenem Z tych samych, co wyżej, powodów, zahamowana zostaje fagocytoza i pinocytoza DC Pod wpływem sygnału niebezpieczeństwa dochodzi do ekspresji cząsteczek drugiego sygnału (patrz: prezentacja antygenu) Pobudzona i zmieniona komórka dendrytyczna rozpoczyna teraz migrację do węzła chłonnego.