Estończycy przez cały czas utrzymywali łączność radiową z nacierającą na tym kierunku niemiecką 18. Armią. 6 sierpnia dołączyli koło Tallinna wraz z częścią partyzantów do niemieckiego 311. pułku piechoty. Po wyzwoleniu Tallinna i przyłączeniu się kolejnych ochotników estońskich sformowano z nich oddział w sile batalionu (w składzie trzech kompanii) dołączony do niemieckiej 217 Dywizji Piechoty.
Erna II Krótko po wyzwoleniu Tallinna część Estończyków z grupy Erna I powróciło do Finlandii. Niemcy wykorzystali ich jako kadrę dla nowo formowanego batalionu piechoty (w składzie trzech kompanii). Jego liczebność wynosiła ok. 400 żołnierzy. Na jego czele stanął płk Henn-Ants Kurg, a po jego zranieniu 10 października – inny były oficer estoński, mjr Raimond Hindpere. Jednostka została użyta przez dowództwo niemieckie m.in. do zajęcia estońskich wysp na Bałtyku. Na wyspie Ozylia (est. Saaremaa) część batalionu wraz z niemiecką kompanią pułku Brandenburg lądowała na szybowcach w celu całkowitego zaskoczenia sowieckich załóg umocnień. Po wyzwoleniu wysp oddział skierowano do Tallinna, gdzie 29 września został oficjalnie rozwiązany. Wielu jego członków przeszło następnie do estońskich jednostek policyjnych tworzonych przez Niemców.