W kolejnych startach jeszcze 14 razy stawał na podium, odnosząc przy tym dziewięć zwycięstw: 10 grudnia 1998 w Mediolanie (sprint stylem dowolnym), 7 grudnia 2002 w Davos (15 km stylem dowolnym), 25 stycznia 2003 w Oberhofie (15 km stylem klasycznym), 16 marca 2003 w Lahti (15 km stylem dowolnym), 22 marca 2003 w Falun (bieg łączony na 20 km), 6 grudnia 2003 w Toblach (30 km stylem dowolnym), 20 grudnia 2003 w Ramsau (bieg łączony na 30 km), 21 lutego 2004 w Umeå (15 km stylem klasycznym) i 19 marca 2006 w Sapporo (bieg łączony na 30 km). E sezonie 2002/2003 triumfował w klasyfikacji generalnej. W sezonie 2003/2004 zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej i klasyfikacji biegów dystansowych, natomiast w sezonie 1998/1999 był trzeci w klasyfikacji sprintu.
Podczas mistrzostwa świata w Lahti w 2001 dwukrotnie stawał na podium. W biegu na 15 km stylem klasycznym zdobył srebrny medal, rozdzielając rodaka, Pera Elofssona i Norwega Odd-Bjørna Hjelmeseta. Razem z Elofssonem, Urbanem Lindgrenem i Magnusem Ingessonem był też drugi w sztafecie. W biegu łączonym był tam czwarty, przegrywając walkę o podium z Rosjaninem Witalijem Dienisowem o 6,8 sekundy. Na mistrzostwach świata w Val di Fiemme w 2003 wspólnie z Elofssonem, Andersem Södergrenem i Jörgenem Brinkiem był trzeci w sztafecie.