zesłany na wysepkę Planazję w pobliżu Korsyki i uchwałą senatu zastrzeżono, że pod strażą wojskową ma tam być trzymany do końca życia. Siostra Postumusa Julia Młodsza została również mniej więcej w tym czasie skazana na zesłanie, a jej mąż Lucjusz Emiliusz Paulus stracony za udział w spisku przeciw cesarzowi. Nie udała się też konspiracja Audazjusza i Epikadusa mająca na celu uwolnienie Julii i Postumusa z wysp, na które zostali zesłani. Tacyt przytacza pogłoski o tym, że August złożył sekretną wizytę na Planazji i doszło tam do pogodzenia się z Postumusem i obietnicy odwołania z wygnania. Prawdopodobnie to tylko legenda i August ani nie odwołał Postumusa z wygnania przed swoją śmiercią, ani nie wspomniał o nim w swoim testamencie. Tuż po śmierci Augusta Postumus został zabity przez swoją straż przyboczną na rozkaz przyniesiony pismem. Wg Swetoniusza jest rzeczą wątpliwą, aby pismo to pozostawił umierający cesarz. Najprawdopodobniej w jego imieniu rozkaz wydała Liwia (przypuszczalnie za wiedzą Tyberiusza, chociaż publicznie wyparł się on wydania takiego rozkazu).
Niewolnik Agrypy Postumusa imieniem Klemens po śmierci swego pana upodobnił do niego swój wygląd i jako cudownie ocalony Postumus wzniecił w 16 n.e.