Podano w nim definicję uchodźcy, zapisując, że jest to osoba, która nie ma ochrony ze strony kraju, w którym dotychczas mieszkała i równocześnie nie posiada obywatelstwa innego kraju.
W 1927 podczas III Ogólnej Konferencji Komunikacji i Tranzytu prawo do otrzymania paszportu otrzymali wszyscy uchodźcy i apatrydzi. Biuro Wysokiego Komisarza zostało w 1930 po śmierci Nansena przekształcone w Międzynarodowe Nansenowskie Biuro ds. Uchodźców. Pomagało ono uchodźcom w znalezieniu mieszkania i pracy. Zlikwidowano je w 1938, powołując Urząd Wysokiego Komisarza ds. Uchodźców. Miał on realizować zadania Urzędu Nansena i Wysokiego Komisarza zajmującego się uchodźcami z Niemiec. Istniał on do 1946, ale nie udzielał pomocy podczas II wojny światowej.
Porozumienie genewskie w 1922 zostało uznawane przez państwa należące do Ligi. W 1923 uznawało je 39, a w 1943 – już 52 państwa. Paszporty nansenowskie wydawano do 1938, tj. do momentu likwidacji Nansenowskiego Biura ds. Uchodźców, ale także w czasie wojny i po 1945 paszporty te bywały doraźnie uznawane, choć ich ważność oficjalnie wygasła w 1942, przez państwa przyjmujące uchodźców, które nawet przedłużały termin ich ważności do czasu wykreowania nowych standardów. Przyjmuje się, że w okresie obowiązywania otrzymało go 450 tys. osób.