W XVI wieku wieś nazywano Kronsdorf, Krahndorff, Kronhdorff.

W Wielki Piątek, 23 marca 1543 Wisła wylała w pobliżu Wieńca.

W 1676 założono karczmę Niedźwiedzia.

W 1819 wieś liczyła 171 mieszkańców i 23 domy. W 1840 powódź zaczęła niszczyć miejscowość topiąc ostatni dom w 1857.

Wieś została odbudowana na przełomie XIX i XX wieku. Z tego okresu pochodzi dwór przy Kwiatowej 18.

W 1933 wiatrak z Wieńca, który napędzał stację pomp, został przeniesiony do Oliwy.

Po drugiej wojnie światowej wieś została nazwana Wieniec.

W 1967 wiatrak z Wieńca został wpisany do rejestru zabytków. W 1968 powstał Zespół Nasienno-Szkółkarski w Wieńcu, który początkowo zajmował się nasiennictwem zbóż, a później roślin ozdobnych. W 1972 gospodarstwo to zaczęło zajmować się również produkcją zwierzęcą.

1 grudnia 1973 miejscowość wraz z całą Wyspą Sobieszewską została przyłączona do Gdańska.

W lutym 1977 Miejska Rada Narodowa podjęła uchwałę o nazwach ulic na Wyspie Sobieszewskiej.

W październiku 1977 wiatrak wrócił do Wieńca. Operacja przenoszenia zabytku została wykonana za pomocą helikoptera, gdyż stan techniczny nie pozwalał na przeniesienie go w elementach. Pod koniec 1977 zabytek spłonął w niewyjaśnionych okolicznościach.