Od XVI wieku należało do Turcji, następnie zostało całkowicie opuszczone. Miejscowość została odbudowana przez osadników czerkieskich w 1878. Dynamiczny rozwój Ammanu nastąpił po otwarciu w mieście stacji kolejowej na linii z Damaszku do Medyny w 1903. Odtąd miasto zaczęło przyciągać kupców i przewyższyło znaczeniem stolicę prowincji, As-Salt. Jeszcze w 1919 w Ammanie liczebnie dominowali Czerkiesi. W 1921 Amman został stolicą Emiratu Transjordanii, zaś w 1946 roku stolicą niepodległej Jordanii. W tym momencie miasto liczyło ok. 30–40 tys. mieszkańców.
Po I wojnie izraelsko-arabskiej liczba mieszkańców Jordanii, za sprawą napływu palestyńskich uchodźców i włączenia Zachodniego Brzegu, wzrosła z 400 tys. do 1,1 mln, z czego 2/3 było Palestyńczykami. Spowodowało to błyskawiczny rozwój jordańskich miast oraz powstanie przy nich wielotysięcznych obozów uchodźców. W 1952 Amman liczył 190 tys. mieszkańców, a blisko 60 tys. żyło w dwóch takich obozach. Wśród Palestyńczyków przenoszących się do Ammanu byli nie tylko uchodźcy, ale i biznesmeni (z Jerozolimy do Ammanu przeniósł się Bank Arabski) czy osoby poszukujące lepszego zatrudnienia. Amman i najbliższe tereny w latach po I wojnie izraelsko-arabskiej były terenami, w których koncentrowała się prawie cała gospodarka jordańska. W 1962 w Ammanie żyło 296 358 osób.