20 lutego 1982 papież Jan Paweł II mianował go biskupem pomocniczym archidiecezji gnieźnieńskiej ze stolicą tytularną Tamascani. Święcenia biskupie otrzymał wraz z Janem Wiktorem Nowakiem 25 marca 1982 w Bazylice Prymasowskiej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Gnieźnie. Udzielił mu ich Józef Glemp, arcybiskup metropolita gnieźnieński i warszawski, w asyście Jana Michalskiego, biskupa pomocniczego gnieźnieńskiego, i Kazimierza Romaniuka, biskupa pomocniczego warszawskiego. Jako dewizę biskupią przyjął słowa Gratia et fidelitas (Łaska i wierność). W latach 1982–1991 sprawował urząd wikariusza generalnego archidiecezji gnieźnieńskiej. Rezydował jednak w Warszawie, gdzie pełnił funkcję zastępcy sekretarza generalnego Konferencji Episkopatu Polski. Był przewodniczącym Podkomisji Episkopatu Polski ds. Muzyki Kościelnej. Od 1989 kierował Zespołem Pomocy Kościelnej dla Katolików w ZSRR. Działał w duszpasterstwie, szczególnie, środowisk twórczych, dyplomatów i katolików na Wschodzie.