W latach 1932–1940 w każdej kolejnej edycji mistrzostw Australii dochodził co najmniej do ćwierćfinału, na półfinałach kończąc występy w 1933, 1934, 1939 i 1940. W swoim jedynym singlowym finale wielkoszlemowym na tymże turnieju w 1937 pokonał kolegę z reprezentacji John Bromwicha po pięciosetowej walce. Był to pierwszy finał Wielkiego Szlema, w którym zmierzyło się dwóch graczy z oburęcznymi bekhendami.
W latach 30. odniósł także wiele sukcesów deblowych. W 1935 w parze z Jackiem Crawfordem, z którym przyjaźnił się także poza kortem, zdobył międzynarodowe mistrzostwo Australii (w finale z Patem Hughesem i Fredem Perrym). Rok później z tym samym partnerem w finale mistrzostw Australii musiał uznać wyższość Dona Turnbulla i Adriana Quista. Po raz trzeci wystąpił w deblowym finale australijskich mistrzostw w 1940, jeszcze raz z Crawfordem, tym razem ulegając Quistowi i Bromwichowi w trzech setach. Trzy finały z rzędu – wszystkie przegrane – zaliczył na międzynarodowych mistrzostwach Francji;