Isma’il Pasza, arab.إسماعيل باشا (ur. 31 grudnia 1830 w Kairze, zm. 2 marca 1895 w Konstantynopolu) – wicekról Egiptu od 1863 do 1879, kiedy został usunięty z inicjatywy Brytyjczyków. Radykalnie zmodernizował państwo, ale jednocześnie bardzo je zadłużył. Jego strategię polityki charakteryzuje stwierdzenie: „Moje państwo nie jest dłużej w Afryce. Dlatego też jest normalnym porzucenie starych sposobów i przyjęcie nowego systemu przystosowanego do naszych społecznych warunków”.
Życiorys Urodzony w Kairze, był drugim synem Ibrahima Paszy i wnukiem Muhammada Alego, matką natomiast była Czerkieska Huşyar Kadin. Po edukacji odbytej w Paryżu powrócił do domu i po śmierci swego starszego brata został dziedzicem swego stryja Sa’ida. Sa’id, podobno czuł się wtedy bezpiecznie, gdy pozbywał się swego bratanka, obawiał się go, gdy przebywał w pobliżu. Dlatego Isma’il był wysyłany jako dyplomata za granicę: do papiestwa, do Francji Napoleona III, do Turcji. W 1861 stanął na czele 14000 armii tłumiącej powstanie w podbitym Sudanie.