W 1805 Porta uznała jego tytuł paszy i namiestnika (wali) Egiptu, on jednak, wyrażając, iż jego aspiracje sięgają wyżej, przyjął tytuł kedywa (wicekróla), a w ślad za nim podobnie postąpili jego następcy: Ibrahim Pasza, Abbas I i Sa’id Pasza.
Uznanie tytułu kedywa przez Wielką Portę Dopiero sułtan osmański, Abdülaziz I (1861–1876) oficjalnie uznał tytuł kedywa jako należny Isma’ilowi Paszy, oraz dziedziczenie z ojca na syna zamiast zasady senioratu, która była przyjęta w imperium osmańskim, oraz w większości dynastii arabskich.
Schyłek monarchii kedywów 26 czerwca 1879, pod naciskiem Wielkiej Brytanii i Francji Isma’il Pasza został zdetronizowany przez sułtana Abdülhamida II (1876–1909) ustępując miejsca swemu synowi, Taufikowi Paszy, bardziej ugodowemu. Isma’il Pasza przeniósł się do Neapolu, stamtąd do Stambułu, gdzie pozostawał w areszcie domowym do śmierci. Pochowany został w Kairze. W 1882 Brytyjczycy okupowali Egipt, aby wesprzeć Tawfika Paszę w obronie przeciw powstaniu nacjonalistów egipskich. Egipt pozostawał formalnie pod zwierzchnictwem Turcji osmańskiej do 1914, faktycznie jako protektorat brytyjski, a jego władcy zachowali tytuł kedywów.