Żyła skromnie i oszczędnie, starając się wspomagać rodzinę i ojca. Aby pomóc siostrom, również pragnącym zarabiać na utrzymanie jako nauczycielki, wysłała jedną z nich do Paryża i opłacała jej pobyt tam przez dwa lata, a inną umieściła w szkole pod Londynem jako opiekunkę w internacie do czasu, gdy mogła podjąć płatną pracę nauczycielki, oraz wspierała braci w karierze, a także osierocone dziecko zmarłej przyjaciółki.
W reakcji na Rozważania o rewolucji we Francji autorstwa Edmunda Burke’a Mary opublikowała swą odpowiedź Wołanie o prawa człowieka (), którą zwróciła uwagę opinii publicznej. Rok później opublikowała zaś Wołanie o prawa kobiety (ang. A Vindication of the Rights of Woman), jako kontrast do poprzednich „praw (tylko) mężczyzn” ( zwykle tłumaczone są jako prawa człowieka), krytykujące nierówny status i praw kobiet, w tym do pracy i edukacji, co wywołało ostre polemiki i nagonkę na autorkę; na przykład Horacy Walpole nazwał Mary hieną w halce.