Wykazuje pokrewieństwo z techniką emalii komórkowej; wyróżnia ją zastosowanie drutu okrągłego lub czworokątnego jako ścianek komórek.
Początki emalii drutowej datowane są na przełom XIII i XIV stulecia. Jako kraj pochodzenia wymieniane są Włochy lub Siedmiogród. Największą świetnością cieszyła się pomiędzy XV a XVII w. na Węgrzech, w Siedmiogrodzie i we Włoszech. Dla emalii siedmiogrodzkiej charakterystyczne było zastosowanie drutu filigranowego. Wczesne emalie węgierskie naśladowały tkaninę ludową. Początkowo stosowano głównie takie kolory jak czerwień, biel, zieleń; od XVI w. paleta barw stała się chłodniejsza, a czerwień została wyparta przez żółć.
Poza macierzystym obszarem emalia drutowa zaczęła rozpowszechniać się w początkach XVI w.; do Polski trafiła za pośrednictwem węgierskich wykonawców na przełomie XV i XVI w. W drugiej połowie XVII w. ważnym ośrodkiem tej techniki stała się Moskwa. Oprócz Rosji w tamtym okresie stosowano ją na Węgrzech, w południowych Niemczech (z ośrodkami w Norymberdze i Augsburgu) oraz w Holandii.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Jubilerstwo Kategoria:Zdobnictwo