Mawiał żartem, że ma żonę medycynę i kochankę literaturę. Już jako student medycyny publikował utwory humorystyczne i satyryczne: Śmierć urzędnika (1883), Kameleon (1884), łączące liryzm z ironią. Pisał na ogół krótkie utwory, gdyż jak sam twierdził "sztuka pisania jest sztuką skracania, a zwięzłość jest siostrą talentu".

Główna część jego dorobku powstała w okresie prowadzenia praktyki lekarskiej, zanim jeszcze jego dzieła przebiły się do szerszej publiczności. Jego nowele były publikowane w tym czasie, ale nie cieszyły się dużym zainteresowaniem czytelników, zaś jego skomplikowanych i trudnych do adaptacji sztuk nie chciano wystawiać. W lipcu 1890 udał się w podróż na Sachalin, miejsca zesłania politycznych i kryminalnych skazańców. Efektem wyprawy było dzieło Wyspa Sachalin, które w Rosji wywołało silny społeczny odzew.

W latach 1888–1900 odbywał podróże do Batumi, gdzie zatrzymywał się w domu przy obecnej ulicy Rustawelego.