Saudeleurowie prowadzili rządy silnej ręki, ściągając trybut od reszty społeczności na wyspie, by utrzymać swój ośrodek w Nan Madol.
Ustna tradycja umiejscawia upadek dynastii saudeleurow ok. 1600 roku, kiedy to syn boga gromów, Isokelekel z Kosrae, przy wsparciu 333 wojowników przejął władzę i wprowadził na terenie Madolenihmw system wodzostwa nahnmwarki, samemu stając się pierwszym wodzem nahnmwarki. Legendarny Isokelekel ma spoczywać w monumentalnym grobowcu na wysepce Peinkitel. Na początku XVIII wieku nahnmwarki mieli opuścić Nan Madol, które pozostawało zamieszkane do 1820 roku. System nahnmwarki nadal funkcjonuje jako system zarządzania na wyspie Pohnpei. Tytuł własności Nan Madol od 1500–1600 przechodzi z jednego wodza nahnmwarki na jego następcę.
Przekazywane ustnie historie zbierali już pod koniec XIX wieku polski etnograf i badacz Oceanii Jan Kubary (1846–1896), który w 1873 sporządził również pierwszy opis Nan Madol i F.W. Christian (1896). W 1910 roku niemiecki etnolog i archeolog Paul Hambruch (1882–1933) sporządził mapę wysepek Nan Madol i zebrał ich nazwy pamiętane jeszcze przez mieszkańców Pohnpei.