Pawiment – dawne określenie posadzki lub podłogi wysadzanej twardym materiałem, odpowiadające łac. pavimentum, lithostrotus; inne znaczenie to podest lub estrada.
W starożytnym Rzymie pavimentum oznaczało posadzkę układaną z cegły, kamienia, muszli lub ceramiki w zaprawie, później także każde sztuczne pokrycie podłogi, nawet drewniane. Rozróżniano kilka odmian: scalpturatum – podłoga zdobiona rytami w marmurze i inkrustacją, dającą efekt rysunku, sectile – posadzki z kolorowych marmurów ciętych w regularne kształty i tworzących geometryczne wzory, tessellatum – mozaika z marmurowych kostek (tesser) układanych w równych rzędach, testaceum – prosta posadzka z tłuczonej ceramiki, vermiculatum – mozaika o charakterze malarskim, z drobnych nieregularnych kostek imitujących obrazy.
Termin „pawiment” („pawyment”) występuje w polszczyźnie XVI–XVII wieku. Używany był także w znaczeniu „tło” (proste, ubite, ulepione), pojawia się w zwrotach typu: „pawiment położyć”, „pawiment kamienny”, „pawiment albo tło”, synonimy: astrych, tła, tło. W tekstach nowożytnych pawiment opisywano jako posadzkę drewnianą lub kamienną, w zależności od przeznaczenia pomieszczenia.