Rządy komunistów Próba odbicia Bawarii przez republikańskie wojska wierne socjaldemokratycznemu rządowi Hoffmanna 13 kwietnia 1919 r. w Niedzielę Palmową zakończyła się tego samego dnia klęską. Doszło do starć ulicznych (znanych jako „pucz w Niedzielę Palmową”), w wyniku których zginęło 17 osób, a w Bawarii ogłoszono stan wojny. Jednocześnie tego samego dnia zgromadzone w Hofbräuhaus Rady Robotnicze i Żołnierskie Monachium wybrały Eugene Levinéego szefem czteroosobowej Rady Wykonawczej i szefem egzekutywy Bawarskiej Republiki Rad. Leviné przejmując władzę nad Monachium sprzeciwił się rozkazom centrali KPD w Berlinie, odrzucającym zbrojne powstania „nawet gdyby lokalny albo chwilowy sukces byłby możliwy”. Sukces komunistów w stolicy Bawarii był sukcesem lokalnym – 10 kwietnia wojska rumuńskie wkroczyły do komunistycznych Węgier, austriackie rządowe jednostki 18 kwietnia stłumiły powstanie komunistyczne w Wiedniu. Niemcy północne były kontrolowane przez rząd i Freikorpsy – ochotnicze formacje paramilitarne złożone z byłych żołnierzy. Oszacowanie liczby żołnierzy bawarskiej Armii Czerwonej jest niemożliwe ze względu na chaos panujący w tej formacji.