Lech Tadeusz Leciejewicz (ur. 26 stycznia 1931 w Poznaniu, zm. 23 marca 2011 w Sopocie) – polski archeolog i mediewista, profesor nauk humanistycznych.
Życiorys Z racji pracy ojca, oficera artylerii, w dzieciństwie często zmieniał miejsce zamieszkania (Biała Podlaska, Katowice). Po kampanii wrześniowej ojciec trafił do oflagu, a reszta rodziny znalazła się u dziadków Lecha w Milanówku. Tam też zdał małą maturę w 1947 oraz maturę w Brwinowie w 1949. Studiował na Uniwersytecie Poznańskim w latach 1949–1953. Pracę magisterską napisał pod kierunkiem Witolda Hensla. Także pod jego kierunkiem napisał i w 1958 obronił dysertację kandydacką (doktorską) na temat początków słowiańskich miast Pomorza Zachodniego. W 1967 habilitował się na podstawie rozprawy poświęconej miastom Słowian połabskich. Od 1973 profesor nadzwyczajny, a od 1979 zwyczajny.
W latach 1951–1954 był pracownikiem Katedry Archeologii Uniwersytetu w Poznaniu. Od 1954 do przejścia na emeryturę pracował w Instytucie Historii Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk (po zmianie nazwy – Instytucie Archeologii i Etnologii PAN). W latach 1973–2001 wykładał na Uniwersytecie Wrocławskim.