regułą powszechną; ówczesne zróżnicowanie odcieni stylowych historyzmu nie miało wpływu na tę jednolitą praktykę. Do 2 połowy XIX wieku nie stosowano bieli. Po 1910 roku pod wpływem skłonności secesji do barw jasnych i rozbielonych coraz częściej stosowano w stolarce kolor biały. Architektura modernizmu (ok. 1910-1980) jako idea przeciwna dekoracji, nie określiła zdecydowanie kolorystyki stolarki okiennej, lecz wpłynęła na jej funkcjonalność to znaczy na przykład na zmniejszenie grubości czyli wysmuklenie ram okiennych, które odtąd wpuszczają zdecydowanie więcej światła do pomieszczeń, zrezygnowano ze szprosów ze względów praktycznych i estetycznych oraz pozwoliło to również zmniejszyć zużycie kosztownego surowca do produkcji okien„Illuminating: natural light in residential architecture” Michelle Corrodi, Klaus Spechtenhauser, Basel: Birkhäuser Verlag AG, 2008, s. 99. W XX wieku modne stało się stosowanie czarnego koloru stolarki okiennej wykonanej ze stali w funkcjonalistycznych willach o białych ścianach oraz masowe stosowanie dębowych i nie lakierowanych na żaden kolor okien w blokach mieszkalnych (np. Unité d’habitation w Marsylii) oraz w wieżowcach (np.