Sorel nie inspirował syndykalistów – był on raczej przejawem tego ruchu.
Burżuazja nie potrafi – zdaniem Sorela – rządzić, chce jednak utrzymać uprzywilejowaną pozycję i dlatego apeluje o zgodę oraz jedność. Atakując pokój społeczny, zmusi się kapitalistów, by zadbali o samych siebie. Kapitalizm odzyska siły. Przeciwko odrodzonemu kapitalizmowi wystąpią wtedy syndykaty. Sorel postrzegał je jako miejsce, w którym tworzona jest nowa kultura moralna, w którym rodzi się homo faber. Moralność właściciela zostanie wyparta przez moralność twórcy.
Eduard Berth Eduard Berth, uczeń Sorela, w Występkach intelektualistów w 1926 roku gloryfikował rewolucję październikową, opisując ją jako jedyne rzeczywiste źródło odrodzenia społecznego. Berthowi nie przeszkadzała organizacja państwowa, jeśli tylko służy ona wyzwoleniu energii mas proletariackich. Nie odpowiadał mu zarówno XIX-wieczny anarchizm, jak i ortodoksyjny marksizm. „Anarchizm tradycyjny – pisał – to fantazja bez dyscypliny, indywidualizm poza zrzeszeniem wytwórczym, swoboda jako swawola zaś marksizm ortodoksyjny to dyscyplina bez fantazji, mandaryni u władzy, autorytet i hierarchia ogłupiające robotników”.