Igrzyska olimpijskie w Lillehammer w 1994 r. były jej olimpijskim debiutem. Zajęła tam 20. miejsce w biegu na 15 km technika dowolną. Pierwsze sukcesy osiągnęła podczas igrzysk w Nagano. Wraz z Marit Mikkelsplass, Elin Nilsen i Anitą Moen zdobyła srebrny medal w sztafecie 4 × 5 km. Ponadto na tych samych igrzyskach wywalczyła brązowy medal w biegu na 5 km techniką klasyczną. Najlepsze wyniki uzyskała jednak na igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002 r. Wspólnie z Marit Bjørgen, Hilde Gjermundshaug Pedersen i Anitą Moen ponownie zdobyła srebrny medal w sztafecie. Ponadto zdobyła złoty medal w biegu na 10 km stylem klasycznym oraz brązowy medal w biegu na 30 km również rozgrywanym stylem klasycznym. Na późniejszych igrzyskach już nie startowała.
W 1995 r. zadebiutowała na mistrzostwach świata biorąc udział w mistrzostwach w Thunder Bay. Zajęła tam 13. miejsce w biegu na 15 km technika klasyczną. Dwa lata później, podczas mistrzostw świata w Trondheim zdobyła swój pierwszy medal zajmując wraz z Marit Mikkelsplass, Elin Nilsen i Trude Dybendahl drugie miejsce w sztafecie 4 × 5 km. Na mistrzostwach świata w Ramsau zdobyła swój pierwszy indywidualny medal wygrywając bieg na 5 km stylem klasycznym. Mistrzostwa świata w Lahti w 2001 r. były jej najbardziej udaną imprezą.