Dąbrowskiego były jednak zbyt ciasne i dlatego też pozostawiono w nich jedynie dowództwo pułku, 1 szwadron liniowy, szwadron karabinów maszynowych oraz pluton łączności, natomiast 27 lipca pozostałe szwadrony liniowe oraz inne pododdziały skierowano do Dębicy. 24 czerwca 1930 w Koszarach Poniatowskiego w Rzeszowie odsłonięto tablicę pamiątkową ku czci poległych ułanów. W latach 1922–1923 Pułk dysponował też dwoma innymi kompleksami w Rzeszowie. Były to Koszary Hallera i Koszary Bema. Szwadrony stacjonujące w Dębicy powróciły do Rzeszowa na początku lat 30. XX w. Na mocy rozkazu z 14 listopada 1932 wrócił 3 szwadron, natomiast jesienią 1933 wróciły szwadrony 2 i 4 wraz z drużyną ckm na taczankach. Cały pułk zakwaterowany został w Koszarach Piłsudskiego, które to opuścił odchodzący do Przemyśla 22 pułk artylerii lekkiej. W 1937 planowano motoryzację pułku. Zdecydowany opór kadry oficerskiej sprawił, że zrezygnowano z tych planów, ale konsekwencją tej decyzji było przeniesienie w maju 1939 szwadronu zapasowego do Koszar Sowińskiego w Kamionce Strumiłowej i planowana przeprowadzka reszty pułku do